Puff Puzzle Mang

Perspektywa

Głębia zależy od punktu widzenia

Płaski ekran nie ma głębi, a mimo to kilka pochylonych linii może sprawić, że jeden przedmiot wyda się daleko i ogromny. Porównaj poniższe kształty, zanim przeczytasz, dlaczego tak jest.

Odkryj pierwszą iluzję

Najpierw spójrz: dwa paski na torze

Dwa morskozielone paski leżą w poprzek pary szyn. Zdecyduj, który wydaje się dłuższy, a potem sprawdź pary diagramów.

Ponzo illusion on converging railsTwo light grey rails start wide apart at the bottom and meet near the top, like train tracks running into the distance, with grey sleepers between them. Two teal horizontal bars of identical length lie across the rails, one near the top and one near the bottom. The upper bar usually looks longer.
Opis tekstowy: zbiegające się tory kolejowe z dwoma równymi morskozielonymi paskami, jeden wysoko, blisko punktu zbiegu, i jeden nisko, tam gdzie szyny są szerokie.

Kroki oglądania

  1. Spójrz na cały obraz, niczego nie mierząc.
  2. Szybko zdecyduj, który pasek wydaje się dłuższy.
  3. Przyłóż kartkę papieru do ekranu i zaznacz długość jednego paska.
  4. Przesuń kartkę na drugi pasek i porównaj.
Pokaż wyjaśnienie

Oba paski mają dokładnie 100 jednostek długości. To jest iluzja Ponza, opisana przez włoskiego psychologa Mario Ponza w 1911 roku. Zbiegające się szyny sugerują odległość. Przedmiot, który zajmuje na siatkówce tę samą szerokość, a wydaje się dalej, musi, jak rozumuje mózg, być w rzeczywistości większy. Dlatego górny pasek jest w naszym odbiorze powiększony.

The same two teal bars without rails, clearly equal in length
Bez kontekstu paski wyglądają na równe, ponieważ nic nie sugeruje odległości.
Bars with rails and two dashed vertical guides showing identical start and end points
Z prowadnicami możesz potwierdzić, że oba paski zaczynają się i kończą w tych samych poziomych miejscach.

Stałość wielkości w działaniu

W codziennym życiu przyjaciel oddalający się od ciebie nie wydaje się kurczyć, mimo że jego obraz na siatkówce staje się mniejszy. To stałość wielkości: mózg łączy rozmiar obrazu z szacowaną odległością, by świat wydawał się stabilny.

Iluzje perspektywy wykorzystują tę umiejętność. Dostarczają mózgowi przekonujących wskazówek o odległości na obrazie, który jest w rzeczywistości płaski, a resztę załatwia stałość wielkości.

Pokój, który zmienia ludzi

Amerykański naukowiec Adelbert Ames Jr. zbudował swój zniekształcony pokój w 1946 roku. Patrząc przez wizjer, widzi się zwykły prostokątny pokój. W rzeczywistości jeden z rogów znajduje się znacznie dalej niż drugi, a podłoga i sufit są nachylone.

Osoby stojące w dalszym rogu wydają się drobne, a osoby w bliższym wyglądają jak olbrzymy. Wiele muzeów nauki, w tym Exploratorium w San Francisco, pokazuje pokoje Amesa, ponieważ ten efekt jest tak uderzający, nawet gdy zna się jego sekret.

Stoły, które do siebie nie pasują

W swojej książce Mind Sights z 1990 roku psycholog Roger Shepard przedstawił dwa narysowane blaty stołów: jeden długi i wąski, drugi niemal kwadratowy. Na papierze mają ten sam kształt, różnią się jedynie obrotem. Nogi i krawędzie sprawiają, że jeden stół wydaje się cofać w głąb obrazu, więc mózg go rozciąga.

  • Zbieżne linie

    Równoległe krawędzie, które się schodzą, sugerują dużą odległość.

  • Wysokość w kadrze

    Obiekty położone wyżej na obrazie często odbieramy jako bardziej odległe.

  • Znany rozmiar

    Znane obiekty, jak ludzie czy drzwi, pomagają nam ocenić skalę.

Wymuszona perspektywa na zdjęciach

Wakacyjne zdjęcia, na których ludzie „podtrzymują” Krzywą Wieżę w Pizie, to najbardziej zabawny przykład wymuszonej perspektywy. Aparat, podobnie jak pojedyncze oko, usuwa informację o głębi, którą normalnie dają nam dwoje oczu. Bliska dłoń i odległa wieża mogą wtedy wyglądać, jakby się dotykały.

Twórcy filmowi stosują tę samą ideę w zmniejszonych dekoracjach, a XIX-wieczna sztuczka z krzesłem Beuchet pozwala usiąść osobie na krześle, którego nogi i siedzisko są w rzeczywistości oddalone od siebie.

Porównaj wskazówki

EfektGłówna wskazówkaCo się zmieniaWypróbuj
Iluzja Ponza (1911)Zbieżne liniePostrzegana długośćZakryj dłońmi tory
Iluzja Müllera-Lyera (1889)Ukośne lotkiPostrzegana długośćZobacz opisaną wersję na stronie głównej
Pokój Amesa (1946)Zakładany prostokątny pokójPostrzegany rozmiar ludziSzukaj nachylonych linii podłogi na zdjęciach
Stoły Sheparda (1990)Nogi i krawędzie stołówPostrzegany kształtOdrysuj jeden blat i obróć kalkę
Wnętrze zniekształconego pokoju Amesa na wystawie, z szachownicową podłogą, gdzie dziecko w jednym rogu wydaje się znacznie wyższe od dorosłego w drugim
Pokój Amesa działa tylko z punktu widzenia wizjera; wystarczy odsunąć się na bok, a pochylone ściany staną się oczywiste.

„Odległości nie widzimy. Wnioskujemy o niej, a wnioskowanie można przekonać.”Nota redakcji Puff Puzzle Mang

Patrz dalej